Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri kaçırarak bir malikanede onlara 120 gün boyunla uyguladığı sistematik aşağılama, işkence ve psikolojik oyunları konu alır.

Pasolini, bu filmde faşizmin yapısını, iktidarın yozlaşmış mekanizmalarını ve toplumun çürümüşlüğünü sert bir metaforla ele alır. Görüntüler estetik bir dikkatle çekilmiş olsa da, betimlenen şiddet ve insanlık dışı muamele seyirciyi rahatsız etmek ve düşündürmek amacı taşır. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin soğukkanlılığını etkileyici bir biçimde yansıtır.

Film, yalnızca bir şok unsuru değil, aynı zamanda politik bir protesto ve derin bir felsefi sorgulamadır. Pasolini, izleyiciyi güç, itaat, haz ve ahlak üzerine düşünmeye zorlar. Görsel dili ve anlatımıyla avangart sinemanın önemli bir örneği kabul edilir. Seyretmesi zorlu bir deneyim olsa da, 20. yüzyılın karanlık yüzünü anlamak ve sinemanın sınırlarını görmek isteyenler için temel bir yapıttır. Tartışmalı doğası, onu unutulmaz kılar ve üzerine düşünmeye devam ettirir.