Carl Theodor Dreyer'in 1928 tarihli başyapıtı 'The Passion of Joan of Arc', sinema tarihinin en etkileyici ve yenilikçi sessiz filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, 1431 yılında, henüz 19 yaşındaki Jeanne d'Arc'ın, İngiliz yanlısı Fransız din adamları tarafından dinsizlik ve sapkınlıkla suçlanarak yargılanma sürecini ve sonrasını konu alır. Dreyer, bu tarihi dramayı geleneksel bir biyografik anlatımdan uzaklaştırarak, Jeanne'ın içsel çatışmalarına, inancına ve maruz kaldığı psikolojik işkenceye odaklanır.

Falconetti'nin (Renée Jeanne Falconetti) performansı, sinema tarihindeki en unutulmaz oyunculuklardan biridir. Yüz ifadeleriyle, acıyı, inancı ve insanlık onurunu inanılmaz bir yoğunlukla perdeye yansıtır. Dreyer'in yakın plan ve aşırı yakın plan çekimleri, Falconetti'nin yüzündeki en ufak bir titreşimi bile izleyiciye aktararak, benzersiz bir duygusal derinlik sağlar. Yönetmenin bu kararlı görsel tercihi, izleyiciyi adeta mahkeme salonuna, Jeanne'ın yanı başına çeker.

Dreyer'in yönetmenliği, dönemi için devrim niteliğindedir. Minimal dekorlar, beyaz setler ve dikkat dağıtıcı unsurlardan arındırılmış bir görsel dil kullanır. Bu tercih, tüm dikkati karakterlerin, özellikle de Jeanne'ın yüzüne ve sorguyu yapan din adamlarının ifadelerine yönlendirir. Sessiz olmasına rağmen, filmin görsel gücü ve ritmi, bir müzik kadar etkilidir. İzlenmesi gereken bu film, sadece tarihi bir figürün hikayesini anlatmakla kalmaz, inanç, direniş, kurumsal baskı ve bireyin ruhani yolculuğu üzerine evrensel ve zaman ötesi sorgulamalar sunar. Sinemanın bir sanat formu olarak neler başarabileceğinin en saf ve çarpıcı örneklerinden biridir.