Utøya 22 Temmuz (2018), Norveç sinemasının cesur ve teknik olarak çarpıcı bir yapımıdır. Film, 2011 yılında Utøya adasında düzenlenen ve 69 gencin hayatını kaybettiği gerçek terör saldırısını, tek bir kesintisiz plan sekans (uzun plan) tekniğiyle beyazperdeye taşır. Olayları, saldırı sırasında adada bulunan genç Kaja'nın gözünden anlatır. Kaja, kaosun ortasında hem hayatta kalmaya çalışır hem de kaybolan küçük kız kardeşini bulmak için umutsuz bir arayışa girer.

Yönetmen Erik Poppe, izleyiciyi olayların tam merkezine, adeta saldırının içine yerleştirerek benzersiz bir gerilim ve empati deneyimi yaratıyor. Kamera, Kaja'nın peşinden hiç ayrılmadan, nefes kesen 93 dakika boyunca onunla birlikte koşuyor, saklanıyor ve mücadele ediyor. Bu teknik tercih, filme belgesel gerçekliği katarken, izleyicide derin bir tedirginlik ve aciliyet duygusu uyandırıyor.

Başroldeki Andrea Berntzen, Kaja karakterine inanılmaz bir samimiyet ve güç katıyor. Korku, panik, şok ve azmi aynı anda yansıtan performansı, filmin duygusal omurgasını oluşturuyor. Diyalogların minimumda tutulduğu, daha çok beden dili ve bakışlarla ilerleyen bir anlatım söz konusu. Bu, yaşanan travmanın büyüklüğünü sözcüklerin anlatamayacağı fikrini güçlendiriyor.

Utøya 22 Temmuz izlemek, sadece tarihi bir olayı öğrenmek değil, aynı zamanda insan ruhunun dayanıklılığına ve korkunç bir anda gösterilen dayanışmaya tanıklık etmektir. Film, ucuz bir duygu sömürüsünden uzak, saygılı ve insani bir bakış açısı sunuyor. Tarihin en karanlık anlarından birini, sanatsal bir dürüstlükle ele alan bu çarpıcı gerilim draması, izleyici üzerinde uzun süre silinmeyecek bir etki bırakıyor. İnsanlık tarihinin bu acı dolu sayfasını anlamak ve empati kurmak isteyen herkes için mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıt.